دلم دنیای فریادی فسرده ست که روحش را سکوت مرگ خورده ست منال ای دل اگرمرده ست دنیات  در این دنیا چه دنیاها که مرده ست

 همیشه که تو امتداد جاده بدون پای پیاده راه میرم هرچی

خاطراتبد کودکی همراش میاد  بدمم نمیاد یه جورایی لذت بخش که اگه یه خورده مث من از این چیزا تو زنگیت بوده باشه خوب میفهوی منظورمو!!!مث چاقو شیشه سنگ کلت یا پرت شدن از رختخواب بعد از نصفه شب و جیغ و داد و بعدم کلا............ن................ بیخی ال  الکی خوشی هم المی داره

ولی وقتی از  روبه رو جاده رو میبینم وای که چقد خوشحالم انگار که می خوام بال در بیارم

انگار.. انگار میترسم ادامه بدم به اون طرز دیدن و همون از بقل به جاده نگاه میکنم نکنه این بال در اوردن یه جور کشیدن منه از طرف اضراعیل حیفیم میاد

س تنها شه میگم  دیدن بدیها و خاطرات بد بهتر

                                                        

/ 1 نظر / 7 بازدید
saghar

ساغر منم خاله رضوان خیلی وبلاگت مثله خودت قشنگه